ทดลองอ่าน สักวาราตรีนี้...มีแต่เธอ : ตอนที่ 27

 

 

ตอนที่ 27

 

 

เช้าวันนี้ต้องตะวันรีบออกจากบ้านตั้งแต่ฟ้ายังสลัว เพราะเสียงเคาะประตูดังถี่จนตกใจ แล้วยิ่งประหลาดใจหนักเมื่อเห็นว่าเป็นป้าทองมาตามเธอถึงที่พัก

“คุณต้อง เร็วเถอะค่ะ ไปดูหน่อย ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น”

เธอไถ่ถามป้าทองก็พูดไม่ถูก ดูสติกระเจิดกระเจิง ได้แต่พร่ำว่าแย่แล้วๆ

ปกติเธอเดินสบายๆ จากที่พักไปยังแปลงบัว แต่วันนี้เดินไปวิ่งไปตามแรงฉุดป้าทอง จนมาถึงก็หอบพอดี ทว่าสิ่งที่เธอเห็นกลับทำให้ความเหนื่อยมลายหายหมดแทนที่ด้วยความตระหนกตกใจ หัวใจหล่นหายสู่มหานทีอันดำมืด

เธอก้าวช้าๆ เข้าไปในแปลงเพาะบัวที่ป้ายซันไชน์ออฟเลิฟยังคงสวยเด่น ทว่า...

ภายในนั้น สิ่งที่เห็น ภาพที่ปรากฏทำดวงตาเธอสั่นระริกพร้อมน้ำตาที่รินอาบหน้าอย่างรวดเร็ว

“ทำไม ทำไมเป็นอย่างนี้ได้!”

เธอสะอื้นฮักอย่างคุมไม่อยู่ บัวสีน้ำเงินใบเฉาเป็นสีน้ำตาลไหม้ บางใบหุบเหี่ยวจมลงน้ำ เปลี่ยนน้ำใสสะอาดให้ขุ่นดังโคลนตม ดอกบัวสีสวยหักพับงอ ไม่จมลงน้ำก็ตายก้านพาดคาขอบอ่างน่าเวทนาอย่างที่สุด ที่สำคัญดอกที่ตายลง ใบที่เหี่ยวดั่งถูกไฟแผดเผานั้นเป็นเหมือนกันทุกต้น ทุกกระถาง

บัวซันไชน์ออฟเลิฟทุกต้นตายเรียบยกแปลง!

เสียงสะอื้นของเธอดังสะท้อนไปทั่ว ต้องตะวันรักไม้ดอก ไม้ใบ ต้นไม้ทุกต้น ยิ่งเป็นต้นที่ตั้งใจปลูกดูแลทะนุถนอมมาอย่างนี้ ก็เหมือนหัวใจเธอถูกย่ำยีไปด้วย เธอทรุดตัวลงปิดหน้าร่ำไห้อย่างไม่อายใคร ก้อนสะอื้นที่ผุดขึ้นมายากจะต้านทาน หลังไหล่เธอไหวสะท้านไปหมดทั้งตัว

“ต้อง!”

ก่อนที่ร่างของเธอจะซวนเซไป อ้อมกอดอันแข็งแรงก็โอบล้อมตัวเธอไว้ มือใหญ่ประคองศีรษะเธอให้ซบไปกับอกหนา คางสากของเขากดลงบนเรือนผม

“คิว นายคิว” เธอเรียก แล้วกอดเขา ยึดร่างกำยำนั้นดังเสาหลักในยามที่เธอหมดซึ่งแรงใจทุกสิ่งทุกอย่าง

เขาปล่อยให้เธอร้องไห้จนพอใจ อุ้งมือและอ้อมกอดนั้นอบอุ่น หากเธอเปรียบดังบาดแผลที่เจ็บสาหัส เขาก็คือยาสมานบรรเทาเบาบางความปวดร้าวให้ทุเลาลง ไม่ต้องมีคำพูด ไม่ต้องมีคำปลอบ แค่สายใยและความอาทรที่ถักทอผ่านสัมผัสก็ช่วยให้น้ำตาเธอแห้งลงได้

“ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อวานเย็นยังดีทุกต้น ฉันใส่ปุ๋ยเองกับมือตามวงรอบ” เสียงพูดของเธอยังถูกคั่นด้วยก้อนสะอื้นเป็นระยะ คิวใช้นิ้วไล้น้ำตาออกจากสองข้างแก้ม แตะอย่างเบามือ เบาที่สุดอย่างที่เธอไม่อยากเชื่อว่ามือกร้านคู่นี้จะอ่อนโยนนัก ดวงตาดุดัน สีหน้าเมินเฉยอย่างเคยไม่มีเลยเวลานี้ มีแต่ความอาทร ห่วงใยเต็มเปี่ยม

“ไม่เป็นไร เราปลูกใหม่ได้ ผมทำให้คุณใหม่ได้เสมอ” น้ำเสียงมั่นคงแววตาจริงจัง

เธอหันไปมองบัวที่น่าจะเรียกว่า...ซาก มันยังคงสะท้อนสะเทือนอยู่ในหัวใจ

“ฉันไม่เข้าใจ น้ำเป็นกรดมากไปเหรอคิว ต้องใส่ปุ๋ยผิดวิธีใช่ไหม ต้องเป็นคนทำพวกมันตายใช่ไหม” น้ำตาเธอไหลอีกครั้ง

“ต้องตะวัน อย่าร้องไห้ อะไรผมก็ทนได้ บัวจะตายยกแปลงผมก็ทนได้” เขาเอื้อมมือประคองแก้มของเธอทั้งสองข้าง “แต่ผมทนไม่ได้ที่เห็นคุณร้องไห้”

เธอหลับตาแน่น ยังคงยากที่จะห้ามน้ำตา เธอปล่อยมันรินไหลออกมาทั้งๆ ที่หลับตาอย่างนั้น สัมผัสวงแขนแกร่งรัดรึงตัวเธอแน่นขึ้น ไออุ่นจากร่างใหญ่แผ่มาจนรู้สึก แล้วรับรู้ได้ถึงจุมพิตเขาที่บรรจงประทับลงกลางหน้าผาก ดั่งโอสถทิพย์ที่ซับน้ำตาและความอาดูรของเธอให้ลับเลือนไป

----------

“ปุ๋ย น่าจะเป็นจากปุ๋ยแน่ๆ ใครสักคนต้องลอบเข้ามาเปลี่ยนปุ๋ยเดิมในถุงนี้ เป็นปุ๋ยที่มีค่าความเป็นกรดมากเกินไป” คิวเทปุ๋ยในถุงที่ต้องตะวันใช้เมื่อวานลงในมือหย่อมหนึ่งแล้วบี้ดู

แสนพลที่ถูกตามมายังที่เกิดเหตุฟังคิวอย่างตั้งใจ “นายแน่ใจเหรอ คุณต้องบอกว่าปุ๋ยถุงนี้อยู่มาพักใหญ่แล้ว และถูกใช้ไปส่วนหนึ่งแล้วด้วย”

ต้องตะวันพยักหน้า เธอลำดับเหตุการณ์ให้แสนพลฟังไปเมื่อกี้นี้เอง

“แน่สิ” คิวชะงัก แล้วพูดใหม่ “แน่ครับ ปุ๋ยนี้กระด้างกว่า” เขาแบมือให้แสนพลดูใกล้ๆ จากนั้นยกขึ้นดม “ผมได้กลิ่นกรดกำมะถัน ต้องมีคนทำแน่ๆ”

สีหน้าคิวเปลี่ยนเป็นเคียดแค้นชิงชัง “เราต้องดูกล้องวงจรปิดและเรียก รปภ. เวรเมื่อวานทั้งวันมาพบโดยเฉพาะช่วงบ่าย ผมอยู่แปลงจนถึงเที่ยง หลังจากนั้น...”

เขาเหลือบมาทางเธอ “ผมไปดูจุดอื่นและไม่ได้เข้ามาตรวจความเรียบร้อยอีกเลย”

ต้องตะวันค้อนใส่ “นึกว่าสาวมาหาอีกแล้วเลยทิ้งทุกอย่าง”

คิวเลิกคิ้ว จ้องตาเธอเขม็ง “ไม่ใช่นะคุณ พวกคนงานตรงบ่อวิกตอเรียมันเรียกไปช่วยด่วน ผมอยู่จนมืดเลยไม่ได้แวะมาตรงนี้ กะว่าจะมาจัดการเช้าก็เกิดเรื่องก่อนไง”

เธอทำเป็นเหยียดริมฝีปาก กลอกตาว่าไม่เชื่อ คิวก้าวมายืนเบียดทันที แถมพูดเสียดัง “หึงผมเหรอ!”

“บ้า!” เธอตีแขนเขา มองบุคคลที่สามเลิ่กลั่ก “นายจะมาพูดเล่นอะไร คุณพลยืนอยู่ตรงนี้นะ”

เขาคว้ามือเธอจับไว้ เอ่ยหน้าตาย “ผมพูดจริง”

เธอได้แต่ถลึงตาใส่แล้วรีบดึงมือออก เขาปล่อยง่ายดายแต่ยิ้มยียวนกวนประสาท ต้องตะวันหน้าแดงมองแสนพลที่กลับอมยิ้ม หันไปพูดกับคิวด้วยน้ำเสียงกันเองเสียอีก

“นายเก็บตัวอย่างปุ๋ยพวกนั้นมา เดี๋ยวฉัน...เอ๊ย” แสนพลกระแอมดังเหมือนอะไรติดคอกะทันหัน “ผมจะส่งแล็บวิเคราะห์ แล้วบ่ายๆ เข้าไปสอบ รปภ. กับดูกล้องวงจรกันอีกที”

“ครับ” คิวรับคำ ทำไมต้องตะวันรู้สึกว่าท่าทางของแสนพลเมื่อคุยกับนายคิว มันดูผิดที่ผิดทางอย่างไรไม่รู้ คลับคล้ายราศีเรืองรองที่มองไม่เห็นจะแผ่ออกจากร่างสูงกำยำของนายคิวเสียมากกว่า 

----------

เย็นวันนั้น ต้องตะวันแทบไม่มีความรู้สึกอยากทำอะไรเลย แม้แต่ข้าวเย็นก็ไม่หิว เธอตรงกลับที่พักไม่แวะโรงครัวอย่างเคย แว่วว่าคุณแสนพลพอจะรู้ตัวคนทำแล้ว กำลังสืบสาวราวเรื่องกับกลุ่ม รปภ. และคนงานที่เกี่ยวข้อง หญิงสาวไม่คิดนึกรู้รายละเอียดอะไรในตอนนี้ อยากอยู่เฉยๆ มีเวลากับตัวเองเยียวยาความรู้สึกที่เสียไปมากกว่า

เธอไม่เข้าใจโลกนี้เลยในบางครั้ง ไม่คิดร้ายอะไรกับใคร ก็ยังอุตส่าห์มีคนปองร้ายกันได้ ทั้งเรื่องมีดโกน เรื่องปุ๋ย จะมีอะไรมากกว่านี้อีกไหม หรือเธอไม่เหมาะที่จะอยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้ว บางครั้งเจออุปสรรคหลายๆ อย่างมาติดๆ กันก็อดท้อถอยไปบ้างไม่ได้เหมือนกัน 

บางที...ตอนนี้เธออาจจะเป็นบัวที่ใกล้เฉาเหมือนกับบัวสีน้ำเงินที่เหลือแต่ซากเมื่อเช้าก็ได้

เข้าบ้านพักมาได้ก็นั่งแปะลงตรงโซฟาหน้าบ้าน แหงนเงยพิงศีรษะเหม่อมองห้องโล่งๆ ต้องตะวันไม่ได้เอาอะไรมามาก ไม่ได้ซื้อข้าวของมาไว้สักเท่าไร เพราะก็ไม่มั่นใจตัวเองเหมือนกันว่าจะทำงานอยู่ที่อุทยานนิลปัทม์ได้นานแค่ไหน ตอนแรกยังห่วงว่าจะไม่ผ่านโปรฯ แต่นับไปนับมานี่ก็อยู่มาเกือบปีแล้ว

ภาพดอกและใบบัวที่ยืนต้นตาย ทั้งล้มพับไปในอ่างบัวกับน้ำเน่าเสียยังติดตา เธอหลับตาลงสัมผัสน้ำอุ่นๆ รื้นขึ้นมา จริงอยู่จะปลูกใหม่ก็คงได้ แต่ต้นดีๆ ที่ต้องเสียไปก่อนเวลาอันควรก็ยากจะทำใจ

คืนนั้นต้องตะวันข่มตาเท่าไรก็นอนไม่หลับ ยิ่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมยิ่งอึดอัด เธอตัดสินใจออกไปเดินเล่น หากเปิดประตูออกมาก็ต้องแปลกใจเป็นที่สุด ก้าวไปมองพร้อมกับรอยยิ้มที่ฉาบขึ้นบนใบหน้า

แก้วใสทรงสูงปากกว้าง ข้างในมีบัวสีน้ำเงินอมม่วงสองดอกความสูงลดหลั่นกันปักไว้ ด้านล่างคือหินขนาดกลางหลายก้อนทับเหง้า รอบแก้วผูกโบสีชมพูหวานมีกระดาษสีขาวพับครึ่งเสียบไว้ เธอหยิบขึ้นมาเปิดอ่าน ลายมือแบบผู้ชายตวัดเส้นชัดเจนมั่นคง ลายมือที่เห็นก็จำได้ทันทีว่าเป็นของใคร
 
‘อย่ายอมแพ้ เราจะสู้ไปด้วยกันครับ

Don’t give up

q’

“นายคิว...” เธอเอ่ยชื่อใครคนนั้นแล้วก้าวเร็วๆ ออกไป

  


อ่านฉบับเต็มในรูปแบบ eBook ได้แล้ววันนี้ (คลิก)

 
สำหรับแบบเล่มหนังสือ
ตอนนี้
มีวางจำหน่ายที่ "ร้านนายอินทร์" และ "ศูนย์หนังสือจุฬาฯ"

 

กลับหน้าหลัก        

Powered by MakeWebEasy.com