ทดลองอ่าน สักวาราตรีนี้...มีแต่เธอ : ตอนที่ 26

 

 

ตอนที่ 26

 

 

อัญมณีพาปภาณเดินชมของที่ระลึกต่างๆ ตั้งแต่พวงกุญแจตุ๊กตาหมีสีพาสเทล ทั้งแบบติดพู่เป็นพุ่มนุ่มนิ่ม แบบห้อยกระดิ่งกรุ๋งกริ๋งวางโชว์เต็มตู้กระจก ยังมีพวงกุญแจการ์ตูนน่ารักๆ จากฝั่งญี่ปุ่นและซูเปอร์ฮีโร่ฝั่งอเมริกา เลยมายังตู้โชว์ถัดไปคือแมกเน็ตหลากหลายรูปแบบคละกันเป็นจำนวนมากละลานตาไปหมด

“สวยๆ ทั้งนั้นเลยครับ แต่พี่รู้สึกแปลกๆ ยังไงไม่รู้ มันไม่ค่อยถนัดน่ะครับ” ปภาณรู้สึกเก้อๆ เมื่อมาอยู่ในดงของกระจุกกระจิกน่ารักๆ แบบนี้

อัญมณีหัวเราะร่วน “แหม พี่ดีนไม่ต้องเลือกอะไรแล้วค่ะ ต้องกับอัญจัดการเรียบร้อย แค่ให้พี่ดีนดูของตัวอย่างก่อนลงบล็อกทำจริงไงคะ”

วันนี้เขามีนัดกับอัญมณีมาบริษัทที่บ้านเธอเป็นเจ้าของ เพื่อดูของที่ระลึกตัวอย่าง หลังแสนพลอนุมัติเรียบร้อย อัญมณีจึงพาเขาทัวร์โชว์รูม สินค้าเบ็ดเตล็ดต่างๆ ของบริษัทไปด้วยในตัว ก่อนจะถึงมุมหนึ่งที่จัดไว้สำหรับดูสินค้าตัวอย่างที่ลูกค้าสั่งทำแล้ว

“นี่ค่ะ แมกเน็ต พวงกุญแจเรซินอัดกลีบบัว กับที่คั่นหนังสือตามที่คุยกันไว้ ออกมาประมาณนี้ชอบไหมคะ” อัญมณีถาม ดวงตากลมเหมือนตุ๊กตามองเขาแป๋วแหวว

“ครับ ก็น่ารักดี จริงๆ คนเลือกน่าจะมาดูเอง มัวแต่จะดูพันธุ์บัวที่เพิ่งผสมใหม่อะไรก็ไม่รู้”

อัญมณียิ้ม เหล่ตาแซวคนที่ไม่เคยบ่นอย่างปภาณ “ต้องเขาตื่นเต้นมากนะคะกับบัวสีน้ำเงิน ยังบอกอัญว่าอาจจะให้มาทำทิชชูคัลเจอร์ (Tissue Culture) เก็บพันธุ์ไว้เผื่อมีเหตุผสมไม่ติดอีก”

ปภาณเลิกคิ้ว หยิบของบางชิ้นบนโต๊ะขึ้นมาเพ่งมอง “ที่คั่นหนังสือแหวกแนวดีครับ เป็นตัวหนีบแล้วมีห้อยเชือกผูกกระพรวนน่ารักมาก ผมเห็นยังอยากซื้อไปฝากน้องสาวเลยถ้ามีนะ”

“อัญออกแบบเองนะคะอันนี้”

เขามองเธออย่างทึ่ง “เก่งนะครับ เห็นเป็นอาจารย์คณะเกษตรไม่คิดว่าจะชอบทางศิลป์ด้วย”

อัญมณีเล่าว่าชอบวาดรูป โดยเฉพาะพวกแอนิเมชันญี่ปุ่น เลยช่วยกิจการทางบ้านไปในตัวด้วย

“พี่ชื่นชมคนวาดรูปเก่งๆ นะ พี่ว่ามันเป็นทักษะที่ไม่ใช่ทุกคนทำได้ พี่คนนึงล่ะวาดไม่ได้เรื่อง” เขายิ้ม

“อัญสอนได้นะคะถ้าพี่ดีนสนใจ ศิลปะบำบัดน่ะค่ะ”

“พี่ยังไม่จิตตกขนาดนั้นนะครับ” เขารีบออกตัว

เธอทำตาโต “อัญไม่ได้ว่าพี่ดีนบ้านะคะ อัญหมายถึงเดี๋ยวนี้เขาใช้ศิลปะคลายเครียดค่ะ อย่างสมุดภาพระบายสีของผู้ใหญ่ไงพี่ดีนเคยเห็นไหม มีขายเลยนะ เวลาอารมณ์เสีย เครียด อยากมีสมาธิ แค่หยิบมาระบายสีอยู่กับตัวเองสักชั่วโมงสองชั่วโมงก็สบายใจค่ะ หลักสูตรสีน้ำก็มี”

เขาเริ่มสนใจตามคำชักชวนของเธอ “ฟังดูน่าสนใจครับ ปัญหาคือพี่ไม่มีเวลานี่สิ”

“แหม...” เธอลากเสียงยาว “คนเราก็ต้องพอจัดสรรเวลาได้บ้างค่ะ ถ้าเอาจริงนะคะ”

“ก็ถูกอีกละครับ ไว้...พี่จะหาเวลามาเรียนศิลปะกับอัญนะครับ”

“จริงนะคะ อัญจะสอนพี่ดีนคนแรกเลย”

“อ้าว” เขาทำหน้าตกใจ “พี่เป็นหนูทดลองเลยเหรอเนี่ย”

“แหม...พี่ดีนก็” เธอตีแขนเขาไม่เบาไม่แรง

ปภาณยิ้ม อัญมณีเป็นผู้หญิงที่เขาคุยเล่นด้วยมากที่สุดแล้วในชีวิตก็ว่าได้ เขาเติบโตมากับนักเรียนชายเสียเป็นส่วนใหญ่ การงานก็ทำกับกลุ่มผู้ชายทั้งนั้น น้อยนักที่จะเสวนากับผู้หญิง เวลาเข้าหาเลยทื่อๆ เกร็งๆ ไปเสียทุกครั้ง

เขาเจอต้องตะวันวันแรกก็รู้สึกประทับใจ เหมือนเจอดอกไม้สวยๆ ที่ไม่เคยเห็น แต่ได้แค่เดินไปมอง ไปดอมดม แต่ไม่กล้าแตะต้อง กลัวกลีบจะช้ำหมอง แต่กับอัญมณี เธอเหมือนดอกไม้ที่ลู่เล่นไปตามลม หยอกล้อหยอกเอินกับผู้ที่ผ่านมาพานพบ ทำให้เขากล้าแตะกล้าดอมดม และเป็นตัวของตัวเอง เห็นทีเขาต้องมองผู้หญิงคนนี้ใหม่ซะแล้วล่ะมั้ง

----------

ต้องตะวันยังคงไม่เข้าใจคิว เธอพยายามไม่สนใจเพื่อไม่ให้หงุดหงิดและอึดอัดไปมากกว่านั้น จริงๆ ก็จำได้ว่าเขานิสัยแปลกแยกแบบนี้มาก่อนอยู่แล้วจากคำบอกเล่าของใครหลายคน เขาอาจจะมีนิสัยโลกส่วนตัวขึ้นมาบางเวลาก็ได้ ประเภทคนติสต์ไม่ก็อินดี้ เธอทำสมาธิลืมๆ ไปบ้าง ให้เวลาสักหน่อยอาจดีขึ้น แต่ภาพของวันดีกะหนุงกะหนิงกับเขาเมื่อวานนี่สิ สลัดออกจากหัวยากจริงๆ

หญิงสาวมาถึงแปลงบัวเอาตอนบ่าย ก็เซ็งๆ เบื่อๆ ไม่อยากจะเจอหน้าใครบางคนเลยนั่งทำงานเอกสารไปเสียครึ่งวัน แต่เมื่อเห็นบัวซันไชน์ออฟเลิฟ ก็หน่วงๆ ในใจขึ้นมาอีก คิดดูแล้วเธอก็คงผิดเองที่ปล่อยความรู้สึกปล่อยหัวใจให้มันอ่อนไหวไปกับการกระทำของใครคนนั้น ทั้งๆ ที่เขาเป็นเพียงแค่...คนงานในอุทยาน ต้องตะวันระบายลมหายใจ ยังไงเธอก็ยังรู้สึกแปลกแปร่งเมื่อคิดถึงอะไรหลายอย่างที่รวมกันเป็นตัวเขา...นายคิว 

กระถางบัวที่เพิ่งลงใหม่จัดไม่เรียบร้อยผิดวิสัย เมื่อวานคงมัวแต่ปลื้มที่สาวนุ่งสั้นมาหาเลยไม่เก็บข้าวของ อุปกรณ์ต่างๆ ยังวางเกลื่อน ประหลาดจริงๆ ปกติเขาทำงานเรียบร้อย ไม่เคยเห็นทิ้งอะไรเกะกะแบบนี้ ต้องตะวันบ่นในใจแล้วก็ลงมือจัดเก็บ เลื่อนกระถางอ่างบัวให้เข้าที่เข้าทาง

แล้วนี่ก็บ่ายแล้วยังไม่เห็นวี่แวว ฮึ คนงานอะไรมีอภิสิทธิ์อยากมาก็มาอยากหายก็หาย ต้องตะวันเดินไปเปิดปฏิทินทำงานที่ติดอยู่ข้างแปลงบัว เห็นว่าวันนี้เป็นวันเติมปุ๋ยพอดี จึงจัดการเองเสียให้เสร็จ บัวสีน้ำเงินในแปลงนี้คิวไม่ให้ใครทำ ป้าทวนกับลุงทองรู้ดีก็ไม่เข้ามาแตะบัวส่วนนี้เลย

หญิงสาวเห็นถุงปุ๋ยบัวที่วางอยู่ มีรอยตัดและใช้ไปบ้างแล้วเล็กน้อย เธอเตรียมกระดาษหนังสือพิมพ์ที่มีอยู่แถวนั้นเพราะเป็นอุปกรณ์หนึ่งที่ใช้ประจำ นายคิวตัดเป็นแผ่นพอดีใช้เตรียมไว้อยู่แล้ว ต้องตะวันอ่านฉลากปุ๋ยทวนให้แน่ใจ สูตร ๑๕-๑๕-๑๕ สูตรมาตรฐานให้บัวเจริญดี ออกดอกสม่ำเสมอ แถมยังเร่งดอกด้วย เธอตักปุ๋ยส่วนหนึ่งห่อกระดาษสองสามชั้น แล้วฝังใต้โคนต้นบัวให้ลึก อัดดินแน่น ทำไปเรื่อยๆ จนครบทุกอ่างก็ปิดถุงปุ๋ยเอาไปวางคืนที่ให้เรียบร้อย

“ขยันจังครับน้องต้องวันนี้”

ปภาณทัก เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“ลงปุ๋ยน่ะค่ะ คนงานหายก็เลยต้องทำเอง”

“อ้าว” เขาเลิกคิ้ว ทำทีมองไปรอบๆ แต่ดูไม่ตั้งใจนัก “นายคิวไปไหนเสียล่ะครับ”

เธอพ่นลมหายใจแรงๆ “ต้องก็อยากรู้เหมือนกันค่ะ หายหน้าหายตาไปหลายวันแล้ว หลบๆ ยังไงไม่รู้” เธอประชดแล้วหน้าก็หงิกงอขึ้นมาเอง

“นายนี่อู้งานล่ะสิไม่ว่า ต้องเลยต้องลงมือเอง”

เธอสั่นศีรษะ “ไม่มีอะไรมากค่ะ ต้องชอบทำอยู่แล้ว ดูแลบัวให้มันติดดอกดีๆ ก็มีความสุขค่ะ”

“ไปกินข้าวไหมครับบ่ายกว่าแล้ว เดี๋ยวเรามีประชุมกันต่อยาวเลยนะวันนี้” เขายิ้มตาหยีให้ แต่ท่ายืนคุยยังอกผายไหล่ผึ่งเหมือนเคย

ต้องตะวันค่อนข้างแปลกใจที่ปภาณพามาโรงครัว ปกติช่วงกลางวันโรงครัวกลางจะปิดเพื่อให้ทุกคนซื้อที่ร้านค้าซึ่งมีร้านสวัสดิการพนักงานในราคาย่อมเยา แต่นี่กลับมีอาหารตั้งอยู่บนโต๊ะยาวตัวหนึ่ง

“พี่ขอป้าทรงเตรียมให้เป็นกรณีพิเศษวันนี้ พอดีอยากคุยอะไรกับแกสักหน่อย” เขาผายมือให้เธอนั่งก่อนแล้วค่อยนั่งตรงข้าม

ป้าสมทรงเดินมาพร้อมข้าวสวยหุงใหม่สองจาน กับข้าวตรงหน้าหอมฉุยน่ารับประทาน ไข่เจียวหมูสับฟูหนาเต็มจานเห็นหัวหอม พริกหยวกสีแดงเขียวแซม น่าจะเรียกไข่เจียวทรงเครื่องถึงจะถูก แกงจืดผักกาดดองซี่โครงหมูอุ่นร้อนเห็นควันบางๆ ลอยอ้อยอิ่ง ผัดผักแขนงเต้าเจี้ยวใส่ในจานกระเบื้องขอบหยักขลิบทอง

“น่าอร่อยมากเลย ไม่มีพริกเลยนะคะสักจาน” เธอแซว เพราะปกติป้าสมทรงจะติดอาหารรสจัดอย่างน้อยๆ ก็หนึ่งเมนู

“พอดีป้ารู้มาว่าคุณดีนไม่รับอาหารเผ็ดๆ ค่ะ” ป้าสมทรงหันไปยิ้มหวานให้กับบุรุษหัวเกรียนอย่างเอ็นดู

“ขอบคุณครับป้า”

ต้องตะวันพอจะรู้เหตุผลของอาหารมื้อพิเศษนี้ เมื่อปภาณที่ไม่ได้สนใจกินเท่าไร แต่ทำตัวเหมือนนักข่าวสัมภาษณ์แม่ครัวเอกของอุทยานเสียมากกว่า

เขาถามประวัติการก่อตั้งอุทยานนิลปัทม์ หลายเรื่องก็พอรู้กันอยู่แล้วอย่างเรื่องที่ทางทั้งหมดของอุทยานเป็นของคุณทัสดา ส่วนคุณกัมพลมีหัวด้านการเกษตรและชอบเลี้ยงบัว เลยต่อยอดมาเป็นอุทยานนิลปัทม์อย่างทุกวันนี้ แต่เมื่อคุยถึงญาติโกโหติกา ปภาณก็ดูจะสนใจญาติฝั่งทัสดาเป็นพิเศษ

“ตกลงว่านายชาตรีเป็นพี่ชายของคุณทัสดาแท้ๆ ใช่ไหมครับ”

ป้าสมทรงยืนยันว่าใช่ แต่เมื่อถูกถามถึงความสัมพันธ์ก็เบ้หน้า “จริงๆ ป้าไม่รู้หรอกว่าแต่ต้นหนไหนเป็นยังไง หมายถึงแต่เล็กแต่น้อยน่ะนะ เพราะป้ามาอยู่ที่นี่ก็มักคุ้นแต่กับคุณทัสดา คุณชาตรีน่ะเจอไม่กี่ที แวบๆ วาบๆ”

“เท่าที่ป้ารู้สึกน่ะฮะ สัมผัสได้ไหมว่าพี่น้องคู่นี้เป็นยังไง”

ป้าสมทรงมีท่าทางคิดหนัก แววตาผู้สูงวัยทบทวนเรื่องราวหนหลัง “คิดว่าไม่น่าจะสนิทกันมาก เพราะคุณทัสดาไม่ค่อยพูดถึงพี่ชาย แต่...เอ่อ ยังไงดี”

“ป้าเล่าเท่าที่อยากเล่า ผมแค่อยากรู้ประวัติของอุทยาน บางทีอาจจะเขียนหนังสือเกี่ยวกับอุทยานไว้สำหรับคนที่สนใจ”

ป้าสมทรงทำท่ากระซิบกระซาบ แม้ในโรงครัวจะแทบไม่มีใคร มีเพียงคนงานทำความสะอาดไกลๆ เท่านั้น แต่พื้นที่โล่งกว้างเสียงสะท้อนเพียงนิดอาจจะได้ยินชัดเจน

“คุณกัมพลไม่ชอบคุณชาตรี กีดกันไม่ให้เข้ามาในอุทยานเราเท่าไร คุณกัมพลเคยบอกว่า ท่านต้อนรับแต่ผู้ประสงค์ดี ใครคิดไม่ดีกับที่นี่ท่านไม่เอา แต่ป้าไม่รู้ว่าเพราะอะไร”

“ต้องเคยได้ยินว่านายชาตรี เอ่อ คุณชาตรี” เธอรีบเปลี่ยนสรรพนามเมื่อรู้สึกว่าเป็นญาติเจ้านาย ด้วยความที่ข่าวหนังสือพิมพ์เรียกนายชาตรีจนทุกคนชินปาก “มีผับใหญ่อยู่แถวสีลม สองสามปีก่อนดังมากๆ ก่อนจะ...เกิดเรื่องแล้วปิดไปน่ะค่ะ” เธอเบาเสียงลงท้ายประโยค

“ใช่ ก็เจ้าของตายผิดธรรมชาติ ยังพิสูจน์อะไรไม่ได้ ผับก็เลยต้องปิด กลายเป็นอนุสรณ์หลักฐานคดีที่ยังไม่จบสิ้น” ปภาณเอ่ยแล้วถอนใจ

“ว่าแต่ ลูกชายคนเดียวของคุณทั้งสองล่ะไปไหนครับ ป้าเคยได้ยินข่าวไหม”

ต้องตะวันมองปภาณแล้วมองป้าสมทรงอย่างใจจดจ่อ เรื่องนี้คาใจใครหลายคนมานานตั้งแต่ข่าวใหญ่เรื่องทัสดากับกัมพลเสียชีวิตสองปีที่แล้ว

ป้าสมทรงหลุบตาลงมองโต๊ะอาหารที่มีแต่กับข้าวซึ่งยังไม่พร่องสักเท่าไร ดูเหมือนหัวข้อสนทนาจะน่าสนใจกว่าอาหารตรงหน้า หรือไม่ก็สับสนจนกินกันไม่ลง ป้าเลียริมฝีปากแล้วเม้มไปมาอยู่นานจนปภาณเรียก

“ป้าครับ”

“เอ่อ...”

“ป้าทรง!” ทั้งเธอและปภาณตกใจเมื่อจู่ๆ ก็เห็นผู้สูงวัยมีน้ำตาคลอหน่วย

ป้าสมทรงยกชายเสื้อขึ้นซับหางตา “ป้าแค่สงสารคุณทิว”

ต้องตะวันขมวดคิ้ว ปภาณจ้องหน้าป้าสมทรงเขม็ง “ธงทิวใช่ไหมครับ ลูกชายคุณทั้งสอง”

“ค่ะ” ป้าสูดจมูกฟืดฟาด หายใจเข้าเต็มปอดก่อนน้ำเสียงจะกลับมาเหมือนเดิม “ไม่รู้ป่านนี้เป็นตายร้ายดียังไง”

“แล้วเขาไปอยู่ที่ไหนซะล่ะคะ” เธอถาม

ป้าสมทรงเงียบไปนาน ดวงตาเหม่อลอย ส่ายหน้าไปมา “ไม่รู้ค่ะ ไม่มีใครรู้เลย พวกเราคิดว่าท่านคงกลับไปเมืองนอกเมืองนาที่ท่านอยู่แต่เล็กแต่น้อย”

ต้องตะวันขยับโน้มตัวไปถามป้าสมทรงใกล้ๆ “ต้องเคยอ่านข่าวว่า ท่านมีลูกชายด้วยกันสองคน หนึ่งในนั้นคือคุณแสนพลหรือเปล่าคะ ส่วนอีกคนรู้แต่อยู่เมืองนอกเห็นว่าหนีคดีวางยาพิษลุงของตัวเอง”

ร่างท้วมของแม่ครัวมือหนึ่งขยับไปมาดูอึดอัด แล้วตอบชัดถ้อยคำ “คุณพลไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของท่าน เป็นลูกบุญธรรม แต่ก็รักมาก ดูแลกันมาแต่เล็ก รักเหมือนลูกนั่นละค่ะ”

ต้องตะวันพยักหน้าช้าๆ คิดตามไปด้วย “ลูกบุญธรรม ลูกของญาติอะไรอย่างนี้ใช่ไหมคะ คุณพลดูรักอุทยานนิลปัทม์จะตาย รู้จักทุกซอกทุกมุมไปหมด”

“ทำไมจะไม่รู้ล่ะคะ คุณพลน่ะเข้าออกที่นี่แต่เล็ก วิ่งเล่นมาทุกพื้นที่ พอโตเป็นหนุ่มน้อยก็ช่วยงานสวนขุดดินลงนาบัวทุกอย่าง เห็นใส่เชิ้ตใส่สูทโก้ๆ จริงๆ ทำมาหมดทุกหน้าที่แล้ว ถ้าคุณท่านทั้งสองยังอยู่ คุณพลไม่มานั่งอยู่ในออฟฟิศแบบนี้หรอก เขาชอบลงสวนลงไร่ หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน”

ต้องตะวันมองป้าสมทรงที่ดูจะรู้จักแสนพลเป็นอย่างดี คงผูกพันกันมานานประหนึ่งญาติ เพราะป้าสมทรงก็ถือว่าเป็นคนเก่าแก่ที่สุดของที่นี่ก็ว่าได้ ก็อยู่มาตั้งแต่อุทยานเปิดนั่นแหละ แกเคยเล่าให้ฟังอยู่ว่า ‘ป้ามาสมัครตั้งแต่วันแรกที่เขาเปิดอุทยานเลย แล้วก็อยู่มาจนปูนนี้ เลี้ยงหลานอย่างวันดีตั้งแต่แดงๆ จนเป็นสาวน่ะ’

“ป้าทรงเคยพบคุณธงทิวไหมครับ” ปภาณเพิ่งพูด หลังจากที่นั่งเงียบมาพักใหญ่

ริ้วรอยบนใบหน้าของป้าเพิ่มขึ้นเมื่อยิ่งขมวดคิ้วมุ่น “เห็นตั้งแต่แปดเก้าขวบแล้วก็ไม่ได้เห็นอีกเลย ท่านไปเรียนอเมริกาไกลโพ้น ไม่ค่อยกลับด้วย เท่าที่รู้คุณทัสดาตามไปอยู่ด้วยตั้งหลายปี คุณกัมพลก็จะตามไปช่วงเขาเรียกอะไรนะ...ซัมเมอร์น่ะ แล้วช่วงหลังคุณทัสดาก็กลับมาอยู่กับคุณกัมพล ใช้วิธีเทียวไปเทียวมาหาลูกแทน”

“ป้าจำหน้าตาได้ไหม” ปภาณถาม

ป้าสมทรงส่ายหน้า “จำไม่ได้ เห็นครั้งสุดท้ายตอนที่โดนจับ แต่เขาก็ปิดหน้าปิดตานี่ เห็นแต่ว่าสูงใหญ่เท่านั้น”

ปภาณถอนหายใจ

แล้วป้าสมทรงก็ยกมือขึ้นพนม เงยหน้ามองฝ้าเพดานโรงครัวประหนึ่งว่ามีสิ่งศักดิ์สิทธิ์อยู่บนนั้น “เจ้าพ่อคู้ณ ขอให้คุณทิวปลอดภัย หมดเคราะห์หมดโศกเร็วๆ เถอะ”

“เขาฆ่าคนตายนะป้า จะหมดเคราะห์ได้ยังไงคะ” ต้องตะวันเอ่ย

ป้าสมทรงลดมือลง มองเธออย่างอ่อนใจ “ก็ว่ากันในศาลเนอะคุณ ทำจริงก็รับผิดไปชดใช้กรรม จบก็ออกมา หนีอยู่อย่างนี้ก็ไม่มีวันสุขหรอก จริงไหม”

บรรยากาศบนโต๊ะกินข้าวอึมครึมมัวหม่นจนต้องตะวันรู้สึกอิ่มขึ้นมา โชคชะตาคนเราบางครั้งก็กำหนดอะไรไม่ได้ ดูสิเจ้าของอุทยาน มีเงินมีชื่อเสียง แต่ครอบครัวคนในตระกูลต้องมาวุ่นวายกับเรื่องราวความขัดแย้งไม่ลงตัวจน ถึงขั้นฆ่าแกง สุดท้ายก็ไม่มีใครได้อะไร สงสารก็แต่คนอยู่ ไม่รู้คดีนี้จะจบลงยังไง

  


อ่านฉบับเต็มในรูปแบบ eBook ได้แล้ววันนี้ (คลิก)

 
สำหรับแบบเล่มหนังสือ
ตอนนี้
มีวางจำหน่ายที่ "ร้านนายอินทร์" และ "ศูนย์หนังสือจุฬาฯ"

 

กลับหน้าหลัก        

Powered by MakeWebEasy.com