
ปภาณยืนอยู่บริเวณหนึ่งของอุทยานซึ่งจัดเป็นสวนหิน ฟากนี้อยู่ตรงข้ามกับนาบัวหลวง สร้างเป็นเนินเล็กๆ สูงต่ำให้คนได้เดินขึ้นลงเสมือนปีนเขาเตี้ยๆ จริงๆ หินก้อนใหญ่น้อยรูปทรงแปลกๆ วางแสดงตามจุดต่างๆ เข้ากันกับบอนไซและไม้ดัดอย่างมีศิลปะ รอบๆ เนินงดงามและน่าเกรงขามด้วยปาล์มขวดต้นสูงเป็นแนวยาว
สวนหินนี้เป็นความคิดของคุณกัมพลที่ไม่อยากให้อุทยานมีแต่บัว ด้านในยังมีนิทรรศการความรู้เกี่ยวกับธรณีวิทยาอย่างสมบูรณ์อีกด้วย แสนพลเล่าให้ฟังตั้งแต่เขามาทำงานใหม่ๆ
คุณกัมพลมีวิสัยทัศน์เยี่ยมจริงๆ ปภาณนึกชื่นชม มีหัวทางธุรกิจด้วยอีกต่างหาก เสียดายที่ลูกชายคนเดียวกลับไม่สามารถสานต่อได้ เขาเหม่อมองหินสีแปลกก้อนหนึ่ง สีเทาหม่นมีเศษคล้ายเถ้าสีดำเล็กๆ ปนอยู่ทั่ว ผิวเนียนเรียบโดดเด่นกว่าหินที่ตั้งอยู่รายรอบ ปภาณเดินเข้าไปใกล้ๆ มองป้ายชื่อที่ปักอยู่
‘หินลาวา แมกมา’
มิน่าล่ะ เขาเอื้อมมือไปแตะ มันเย็นเฉียบ...ก็เหมือนหินทั่วไป เขานั่งยองๆ ลงจ้องมองเจ้าลาวากลายเป็นหินก้อนนี้ มองลึกเข้าไปจนเห็นสีแดงส้มดังเปลวเพลิงข้นคลั่กที่กำลังไหลเป็นสายดั่งธารอัคคีที่เคยเห็นในสารคดีเวลาภูเขาไฟระเบิด
เขาถอนหายใจ มือยังคงแตะสัมผัสความเย็นจากตัวหินสีเทานั้น เวลาจิตใจมนุษย์ต้องพบเจอเรื่องราวให้รู้สึกร้อนเป็นไฟ ก็คงคล้ายกับลาวาที่กำลังเดือดพล่าน ร้อนจนละลายและแผดเผาทุกสิ่ง ถ้าควบคุมไม่ได้ยั้งไม่อยู่ ความร้อนนั้นก็เผาไหม้ทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าไปจนหมดสิ้น ทำลาย...แม้กระทั่งชีวิตที่เหลืออยู่ของตนเอง
ปภาณลุกขึ้นยืนอีกครั้ง สายตายังคงทอดมองเจ้าหินลาวา ถ้าควบคุม ตามความโกรธทัน เย็นลงเร็วเท่าไร ลาวาจิตใจที่ร้อนรุ่มก็จะเย็นและแข็งลงเป็นหินแบบนี้ ไม่ไหลไปมอดไหม้ทำลายสิ่งใดอีก ยิ่งระงับอารมณ์ได้เร็วเท่าไร ความเสียหายก็จะน้อยลงเร็วเท่านั้น...
“คุณสั่งให้ผมมาพบ”
ปภาณหลุดจากภวังค์ หันมาสบตาบุรุษที่สูงกว่าเขาอยู่หลายเซนฯ แม้เสื้อผ้าสีมอมผมเผ้ารุงรังและยังหนวดเคราครึ้มนั้นอีก แต่เขาก็เห็นความสง่าในตัวคนตรงหน้าอยู่ดี
“นายทำงานที่นี่มากี่ปีแล้ว” เขาถาม
มุมปากข้างหนึ่งที่มีหนวดกระตุกเพียงนิด “ถ้าคุณจะเรียกผมมาถามเรื่องพวกนี้ น่าจะหาอ่านได้จากประวัติคนงานอุทยานบนตึกใหญ่ ละเอียดเลย” ปลายเสียงเย้ยหยัน
เขาพยักหน้าน้อยๆ รับรู้ถึงความยโสอย่างที่สุดจากคนคนนี้
“ได้ ถ้างั้นเข้าเรื่องเลย นายไม่ควรยุ่งกับคุณต้องตะวัน”
คนที่ยืนเอามือกุมกันไว้ ท่าทางนบนอบ แต่สีหน้าหยิ่งผยองยิ่งนัก สำเนียงเสียงเอ่ยราวราชสีห์คำราม “ผมไม่เข้าใจ”
ปภาณเลิกคิ้ว “ฉันว่านายเป็นคนงานที่ฉลาดที่สุดนะ ไม่น่าจะเข้าใจอะไรยาก”
“ต้องตะวันเป็นเจ้านายผมโดยตรง ผมคงจะเลิกยุ่งกับเธอไม่ได้”
“นายคิว!” ปภาณพยายามข่มเสียงที่มันบ่งบอกอารมณ์ เพิ่งพูดกับตัวเองเมื่อครู่ว่าให้ตามทันความโกรธ นี่ในอกเขาเหมือนภูเขาไฟใกล้ปะทุ ยิ่งเห็นใบหน้าคมนั่นเชิดขึ้นยิ่งทำให้เขากำมือโดยไม่รู้ตัว
“นายรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร อย่าให้ต้องฟ้องคุณพลว่านายทำอะไรลงไป!”
“เอาสิ อยากพูดอะไรก็พูดเลย มันสิทธิ์ของคุณอยู่แล้วนี่ พ่อบ้านประจำอุทยาน”
“ผมเป็นผู้จัดการทั่วไป อย่าเรียกไม่ให้เกียรติกันแบบนั้น”
คิวกลอกตาอย่างไม่ยี่หระแล้วยืนนิ่ง ปภาณกำมือแน่นขึ้นอีก “ต้องตะวันไม่เหมาะกับนาย อย่าใช้เล่ห์เพทุบายอันน่ารังเกียจกับเธอ”
“เล่ห์?” คิวทวนคำ ดวงตาที่หรี่ลงเหมือนปลายกริชอันคมกริบ ทำไม ปภาณนึกหวั่นขึ้นมาได้ไม่รู้ เขาพบเห็นแววตามามากมาย ทั้งโกรธ กลัว แค้น หวาดหวั่น แต่ไม่มีดวงตาคู่ไหนทำให้เขาเกรงอย่างนี้
“ถ้าคนอย่างผมมีเล่ห์เพทุบาย ชีวิตผมคงดีกว่านี้” ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้จนปภาณเผลอกลืนน้ำลาย
“คนโกหก หลอกลวง ฉากหน้าอย่างฉากหลังอีกอย่างสิน่ากลัวกว่ากันเยอะ”
คำพูดของคิวทำปภาณสั่น...สะท้าน และมันกดดันให้เขาเผลอพูดออกไป
“ต้องตะวันคือผ้าขาว อย่าทำให้เธอแปดเปื้อนด้วยอดีตของคุณ เธอยังไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ อย่าดึงเธอถลำลึกกับความมืดมนในชีวิตของคุณมากไปกว่านี้”
นายคิวหน้าถอดสี แววตาโอหังเลือนหายในพริบตา ความพรั่นพรึงฉายชัด อกกำยำกระเพื่อมแรง กระนั้นใบหน้ายังคงรั้นเชิด น้ำเสียงยังกระด้างจองหอง
“หมดแล้วใช่ไหมที่คุณต้องการพูดกับผม”
ปภาณยังคงยืนเฉยอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน แม้ร่างสูงจะเดินลับหายไปตามเสียงฝีเท้าที่เบาลงจนบริเวณสวนหินเงียบสงบลงอีกครั้ง ลมร้อนวูบไหวผ่านมา เขาหันกลับไปยังหินสีเทาหม่นอีกครา เปลวเพลิงที่แผดเผา ท้ายที่สุดแล้ว...ก็คงไว้แค่ความมอดไหม้ที่เกาะกินใจของเราเอง...
----------
ต้องตะวันไม่เคยรู้สึกอึดอัดในการเข้ามาทำงานยังแปลงเพาะพันธุ์บัวมาก่อนเลยตั้งแต่มาทำงานที่อุทยานนิลปัทม์ จะมีก็วันแรกๆ ที่ยังประหม่าเพราะเป็นคนใหม่ แต่หลังจากนั้นทุกวันคือความสุข ยิ่งใครบางคนที่คอยดูแลทำโน่นนี่นั่นให้ และยังได้เพาะบัวพันธุ์ใหม่ๆ ร่วมกัน จนได้พันธุ์ที่มีสีสวยจนเลื่องชื่อ หากสามสี่วันมานี้เขากลับเงียบหาย ไม่เห็นหน้าค่าตากันเลย พบบ้างก็เพียงผ่านๆ ซ้ำหญิงสาวรู้สึกได้ว่าเขาพยายามหลบหน้า คิดแล้วก็ยิ่งแปลกใจเพราะไม่ได้ทะเลาะอะไรกันสักหน่อย ก็ครั้งสุดท้ายที่พบกันงานเกษตรแฟร์ เขายัง...
...จุมพิตแก้มของเธออยู่เลย
คิดไปคิดมาก็เริ่มหงุดหงิด เธอเดินไปหาป้าทองที่เปลี่ยนน้ำบัวอยู่มุมหนึ่งเพื่อถามหาใครคนนั้น
“เอ นายคิวป้าก็ไม่เห็นหน้ามาหลายวันแล้วนะคะ แต่เขามาทำงานนะ เพราะเห็นกระสอบปุ๋ยด้านหลังพร่องไปอยู่ บางวันก็เห็นหลังไวๆ อยู่บ้างจ้ะคุณต้อง”
ป้าทองสาธยายเสียยาว กลัวเธอจะตำหนิคนงานหนุ่มว่าอู้งาน
“ค่ะ ต้องรู้ว่าเขาทำงาน แต่สงสัยว่าไม่ออกมาให้เห็นกันเท่าไร”
“โอย เขาก็เป็นอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วค่ะคุณต้อง ไอ้ที่เห็นๆ ทุกวันอย่างช่วงก่อนน่ะประหลาด ป้ายังว่าคงคุ้มดีคุ้มร้ายอะไรไม่รู้ ตอนนี้กลับเป็นตัวของตัวเองแล้ว” ป้าทองหัวเราะ มองว่านายคิวผีเข้าเสียอีก
ต้องตะวันได้แต่กลับมาทำงานของตัวเอง สำรวจข้าวของอุปกรณ์เพื่อรายงานยอดที่ตึกใหญ่ตอนเข้าประชุมประจำสัปดาห์ในวันพรุ่งนี้
แล้วหญิงสาวก็ได้ยินเสียงกุกกักด้านหลังแปลงกล้าบัว ต้องตะวันเดินเข้าไป คราวนี้ได้พบกับเขาแล้ว คิวกำลังแยกไหลเจ้าบัวซันไชน์ออฟเลิฟลงกระถางอีกหลายใบ เขาก้มหน้าก้มตาไม่สนใจเธอที่ยืนจังก้า
“นายมีของอะไรเบิกไหมอาทิตย์นี้” เธอถาม
“ไม่มี” เขาตอบ สั้น ห้วน ไม่เงยหน้ามองเธอด้วยซ้ำ ก้มหน้าก้มตายุ่งวุ่นวายกับดิน น้ำ อ่างอะไรต่อมิอะไรที่เขาทำประจำ ไม่เห็นจำเป็นต้องตั้งใจขนาดนั้นสักหน่อย
“นายคิว นายเป็นอะไรของนาย” เธอถามอย่างหมดความอดทน
หากคำตอบที่ได้คือเสียงเขาหยิบจับอุปกรณ์ตกแต่งกระถาง เสียงดึงดินเหนียวออกจากห่อแล้วปั้นจุ่มน้ำทับไหลบัว เสียงเทน้ำจากอ่าง เธอหงุดหงิดจนเอื้อมจับอ่างหนึ่งที่เขากำลังยกให้วางลงดังเดิม
“นายเป็นอะไร! โกรธอะไรต้อง ทำไมไม่พูดไม่จา หลบหน้าทำไม!”
เขาเงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าเรียบเหมือนกระดาษที่ไร้รอยใดๆ “ไม่มีอะไรนี่”
“โกหก ต้องทำอะไรผิดเหรอ หรืออยู่ๆ จะนึกรังเกียจกันขึ้นมาเฉยๆ” เธอรู้ว่าเสียงสั่น ในอกมันน้อยใจอย่างไรไม่รู้ คนอะไรมาทำดีด้วยแล้วจู่ๆ ก็นึกเมินเฉย
เขาปล่อยผมบังหน้าตามองเธออย่างนั้น แล้วก้มลงหยิบจับทำงานยุ่งๆ ต่อไป ไม่สนทนากันอีก
“ได้ ถ้าไม่อยากคุยก็ไม่ต้องคุย” ต้องตะวันเดินออกมา คนตัวสูงก้าวปราดเดียวจับแขนเธอไว้
“อย่าโกรธผม”
เธอหันไปจ้องหน้าเขา มองมือที่จับอยู่พร้อมเอ่ยเสียงแข็ง “ปล่อย!”
“เข้าใจผมก่อน”
“ฉันจะเข้าใจอะไรนาย วันดีคืนดีจากที่เคยคุยๆ ก็มาตีหน้าเฉยชา มึนตึงใส่แบบนี้”
เขาถอนหายใจ ปล่อยแขนเธอเป็นอิสระ “ผมขอโทษ ผมมีเหตุผลก็แล้วกัน”
“เหตุผลอะไรล่ะ บอกกันบ้างก็ดีนะ ฉันจะได้ทำใจ ไม่ใช่นึกจะปั้นปึ่งขึ้นมาก็ทำใส่แบบนี้”
“รู้ไว้แค่ว่า ไม่ว่าจะเหตุผลอะไร นั่นคือเพื่อให้คุณพบคนดีๆ”
“หมายความว่าอะไร” เธอขมวดคิ้ว
“ผมไม่ควรยุ่งกับคุณมากเกินไป ผม...ผมมันแค่คนงานคนหนึ่ง”
เธอแค่นยิ้ม “ทำไมจะมานึกอะไรตอนนี้ล่ะ ฉันไม่ใช่พวกคนชอบแบ่งชั้นวรรณะนะจำไม่ได้เหรอ” เสียงของเธออ่อนลง “นายคิว ฉันไม่เคยคิดว่านายเป็นแค่คนงาน นายก็คือคนดีคนหนึ่ง คนดีที่...ฉัน...ไว้ใจ”
“คุณอย่าคิดว่าผมเป็นคนดีเลย เพราะจริงๆ แล้วผมไม่ได้ดีอย่างที่คุณคิด” สีหน้าของเขาเหมือนฉาบด้วยสีเทาที่มองไม่ออกว่านึกคิดอย่างไร มันหม่น...มัว...ไร้จุดหมาย
“ทำไมคิดร้ายกับตัวเองอย่างนั้น ฉันไว้ใจและเชื่อใจนายเสมอนะ”
เขาหรี่ตา ริมฝีปากหยักหยัน “อย่า...อย่าไว้ใจผม” เขาก้มลงกระซิบข้างแก้มนวล “ขอร้อง อยู่ห่างๆ ผมไว้ ต้องตะวัน”
“นายคิว” เธอมองเขาอย่างกังขาที่สุด “นายเป็นบ้าอะไร”
เขาเผยอริมฝีปาก ทว่ายังไม่ทันพูดอะไรเสียงใครบางคนก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอย่างที่สุด
“พี่คิวขา”
วันดีเดินนวยนาดเข้ามา สะโพกผายส่ายยั่วยวน ชม้ายตาใส่เธออย่างเหนือชั้น ร่างอวบเต่งตึงไปทุกสัดส่วน กางเกงขาสั้นเสมอหูอวดผิวขาวจัดและเนื้อนวลแน่น เด็กสาวก้าวไปยืนเบียดเขา ก้มตัวให้เต้าล้นผ่านเสื้อคอกว้างจนแทบจะทิ่มหน้าชายหนุ่ม
“วันเอากาแฟมาให้ เมื่อเช้าแวะไปปั๊มเอามอ’ไซค์ไปเติมน้ำมันให้ป้าทรง” เธอยื่นกาแฟให้เขา “เจ้าที่พี่คิวชอบไง คาปูใส่ฟองนมบางๆ วันจำได้ ไม่หวานมาก ชิมสิคะ”
ต้องตะวันแทบไม่เชื่อสายตา เขาหันไปยิ้มให้ผู้มาใหม่ “ขอบคุณวัน” แล้วก้มลงดื่มกาแฟจากหลอดขณะที่วันดีประคองแก้วไว้ สาวรุ่นหันมองเธอด้วยสีหน้าสาแก่ใจ แววตาบ่งบอกชัยชนะของลูกผู้หญิง ต้องตะวันรู้สึกผ่าวร้อนในอก ขอบตาอุ่นขึ้นเองอย่างช่วยไม่ได้ ยิ่งเขาเงยหน้าขึ้นมา...กล้าสบตาเธอ ยิ่งทำให้ต้องตะวัน...หวั่นไหวจน...สั่น
หญิงสาวสั่งตัวเองให้ก้าวเดินออกมา ให้พ้นจากภาพนั้น พ้นจากบรรยากาศดั่งแรงกดอัดให้ตัวและหัวใจแบนลีบเล็กลง และก่อนทำนบน้ำตาจะพังทลาย