ทดลองอ่าน ร้อยแปดวิธีสามีตีจาก : ตอนที่ 15

 

 

ตอนที่ 15

 

 

โชคดีที่ชุดที่เธอใส่รวมถึงผ้ากันเปื้อนนั้นหนาพอที่กาแฟร้อนๆ ไม่สามารถทำอะไรได้ ถึงจะแลกกับความอับอายครั้งใหญ่ก็ตาม หลังจากร้านกาแฟปิดให้บริการ ผู้คนในคณะเริ่มบางตาลง มิลินทร์ก็นั่งทำบัญชีในร้านทั้งอารมณ์เสีย ใบหน้ายังบึ้งตึงไม่หายจากเหตุการณ์เมื่อกลางวัน

แล้วตัวช่วยที่เธอเรียกมาโดยด่วนก็มาถึง นั่นคือแพรวากับอสมาที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับทั้งคู่

“โธ่เอ๊ยมี่! แกนี่มันจริงๆ เลย กว่าฉันจะฝ่ารถติดมาถึงนี่ได้เนี่ย แทบขาดใจตาย” แพรวาบ่นอุบ ออฟฟิศเธออยู่กลางเมือง กว่าจะเลิกงานขับรถฝ่าออกมาได้ก็แทบจะลมใส่

“นั่นสิ! มีอะไรของแกอีกเนี่ย ถึงต้องเรียกพวกฉันมาถึงนี่ด้วย อยากอวดร้านใหม่หรือไง” อสมาว่าพลางกวาดตามองไปรอบๆ ร้าน “ว่าแต่...ผัวแกอยู่ไหนล่ะ ไม่ได้อยู่เฝ้าร้านด้วยกันเหรอ”

คนที่กำลังง่วนอยู่กับบัญชีร้านยังคงทำหน้าบูด

“จะไปอยู่ได้ไงล่ะ เขาติดสอนภาคค่ำ”

“แล้วแกเรียกพวกฉันมาทำไม”

อสมาถามต่อ มิลินทร์บุ้ยหน้าไปทางกระจกใสของร้าน ชี้ไปที่ร่างเล็กๆ ที่กำลังยืนรออะไรบางอย่างอยู่บริเวณโถงทางเดินหน้าลิฟต์อาคารคณะ

“ก็เรื่องยายนั่นแหละ! ชื่อขนมผิง เป็นผู้ช่วยสอนของเต้”

แพรวากับอสมามองตามสายตาของมิลินทร์ไป แล้วถึงได้เห็นร่างของขนมผิงกำลังยืนถือแฟ้มเอกสารอยู่ในท่าทีเรียบร้อย

“ผู้ช่วยสอนของเต้เหรอ” อสมาขมวดคิ้วเล็กน้อย ด้วยไม่รู้ว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวกับเพื่อนรักอย่างไร

“ก็ยายนี่แหละที่โทร.หาเต้ตอนกลางคืนเมื่อวาน แล้วฉันดันไปรับสายให้ไง” มิลินทร์เฉลย

“โธ่เอ๊ย ก็แค่เรื่องงานมั้งแก ผู้ช่วยสอนเขาก็ต้องคุยงานกับอาจารย์เป็นธรรมดา” แพรวาเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ สมัยนี้ผู้หญิงกับผู้ชายทำงานด้วยกันเป็นเรื่องปกติ และเธอก็ไม่เห็นว่าจะน่าสนใจตรงไหน จนคนต้นเรื่องต้องเฉลย

“ฉันก็รู้ว่ามันเรื่องงาน แต่พวกแกดูสายตายายนั่นสิ” ดวงตาคมสวยหรี่ลง มองไปยังขนมผิงอย่างจับผิด

พอทั้งสองเห็นสายตาแบบนั้นของมิลินทร์ ก็รู้ได้ทันทีว่าต่อมเอ๊ะของเพื่อนกำลังทำงาน ทั้งสามสาวแอบชะโงกหน้ามองขนมผิงที่อยู่นอกร้าน ไม่สิ จะว่าแอบก็ไม่ถูก เพราะแต่ละคนมีท่าทางลุกลี้ลุกลนเกินกว่าจะเป็นการแอบมองเงียบๆ

ไม่นานนักก็เห็นร่างสูงของศตวรรษเดินออกมาจากลิฟต์ ในวินาทีที่ขนมผิงเห็นศตวรรษ ใบหน้าของเธอก็แย้มยิ้มหวานกว้างขึ้นมาทันที ดวงตาสดใสเป็นประกายระยิบระยับเหมือนเด็กสาวที่ได้พบรักแรก และเธอก็รีบก้าวไปหาเขาด้วยท่าทีนอบน้อมแต่ดูมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด

ซึ่งภาพนั้นทำให้แพรวากับอสมาหันมามองหน้ามิลินทร์ทันที แล้วก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังทำสีหน้าที่บอกว่า...

เห็นอย่างที่ฉันเห็นไหมล่ะ

“โห! จะยิ้มกว้างอะไรขนาดนั้นวะ”

อสมาออกความเห็น แพรวาก็เห็นด้วยกับความรู้สึกไม่ชอบมาพากลนี้

“ไม่ธรรมดาแล้วนะมี่ ยายนี่ต้องแอบมีใจให้จารย์เต้แน่ๆ!”

“เห็นไหมฉันบอกแล้ว คราวนี้แหละ! ฉันจะเริ่มแผนหึงหวงโดยใช้ยายขนมผิงเป็นเครื่องมือ” มิลินทร์กลับยิ้มกริ่มอย่างมีชัย แต่ดูเหมือนเพื่อนอีกสองคนจะไม่เห็นด้วยสักเท่าไร

“เอาแน่เหรอ มันสุ่มเสี่ยงจะโดนผัวทิ้งมากกว่านะมี่”

“แค่หึงให้เขารำคาญ ไม่ได้ส่งเสริมให้เขาได้กัน” เธอยังคงตอบอย่างมั่นใจ เธอไม่ได้ยุยงให้สองคนนั้นทำเรื่องผิด เพียงแต่ใช้ขนมผิงเป็นสารตั้งต้นของความร้าวฉานเท่านั้น

“เอาเถอะ แต่คราวนี้ต้องเนียนกว่าเดิมนะมี่ อย่าให้โป๊ะแตกเป็นอันขาด” ถึงจะไม่เห็นด้วยแต่แพรวาก็ยังตามใจเพื่อน ในตอนนี้เธอรู้ว่ามิลินทร์อยากหย่า เธอก็แค่ทำหน้าที่สนับสนุนเท่านั้น

“เออ เชื่อมือฉันเถอะ”

พูดจบมิลินทร์ก็ฉีกยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจ ในใจมีแต่ความมุ่งมั่นกับแผนที่จะทำให้สามีทนไม่ไหว ความมั่นใจของเธอกลับมาอีกครั้ง มันต้องได้ผลแน่ๆ และครั้งนี้ขนมผิงจะเป็นหมากสำคัญในเกมที่จะทำให้เขาตีจาก

 

หลังจากสรุปได้ว่าจะเริ่มแผนการหึงหวงขั้นสุดโดยมีขนมผิงเป็นเครื่องมือ ทั้งสามสาวก็มานั่งล้อมวงอยู่ที่โต๊ะกลางร้าน โดยมีมิลินทร์เท้าคางมองแพรวากับอสมาที่กำลังช่วยกันคิดแผนขั้นต่อไปอย่างเคร่งเครียด ด้วยไม่มีใครเชื่อมั่นให้เธอคิดแผนอีกแล้ว เพราะอย่างที่เห็นว่าแผนการทั้งหมดที่ผ่านมาที่เธอคิดล้วนประสบความล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง

“เอาละ ถ้าอย่างนั้น เราต้องหาหลักฐานก่อน”

“หลักฐานอะไรเหรอแพร”

แพรวาหันขวับไปมองตัวต้นเรื่อง แล้วยิ้มอย่างฝืนทนอดกลั้น เพราะบทจะไม่คิดอะไร มิลินทร์ก็ทำสมองว่างจนน่ากระแทกด้วยส้นสูงเบอร์สามสิบแปดสักที

“ก็หลักฐานที่แสดงว่ายายขนมผิงนั่นกำลังพยายามแทรกตัวเข้าหา เต้ไง ทำท่าอยากได้ออกนอกหน้าขนาดนั้น ฉันไม่เชื่อหรอกว่านางจะไม่ทำอะไรเลย”

“แล้วจะไปหามาจากไหน เต้น่ะซื่อบื้อจะตาย ไม่รู้เรื่องอะไรหรอก” มิลินทร์แสดงความเห็นในฐานะภรรยา ซึ่งนั่นก็จริงอยู่ เพราะหากไปหาจากศตวรรษโดยตรงก็คงไม่เจออะไร แถมยังเสี่ยงทำแผนแตกอีกด้วย แต่ไม่นาน อสมาก็ดีดนิ้วดังเป๊าะ

“ฉันรู้แล้ว!”

“อะไร”

“เช็กมือถือเต้!”

เช็กอีกแล้วเหรอ...พอได้ยินดังนั้นมิลินทร์ก็แทบจะส่ายหัวทันที

“นี่พวกแกจำไม่ได้เหรอว่าฉันเคยเช็กมือถือเต้ไปแล้ว นอกจากเต้จะยอมให้เช็กง่ายๆ ยังทำหน้ามีความสุขอีก”

“ใจเย็นก่อนมี่ ตอนนั้นมันยังไม่มีขนมผิงไง”

“ใช่ๆ มันผ่านมาสักพักแล้วนะมี่ ตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว ลองทำใหม่ดู ไม่เสียหายหรอกน่า” แพรวาค่อนข้างเห็นด้วยกับแผนนี้ เพราะทางเดียวที่จะรู้ว่าศตวรรษพูดคุยอะไรกับเด็กขนมผิง ก็มีแต่ต้องเช็กมือถือเขาเท่านั้น

“แล้ว...ทำไมฉันต้องทำ เหตุผลคืออะไร แค่อยากให้เขาหงุดหงิดก็ไม่เห็นจะได้ผลเลย” มิลินทร์ยังไม่เข้าใจ อย่างที่เห็นเขายอมเธออย่างว่าง่าย และแน่นอนว่าเขาไม่มีทางรำคาญเธอด้วยเรื่องแค่นี้แน่ และสิ่งที่ได้รับกลับมาคือสันมือของแพรวาที่เคาะลงมายังหน้าผากเบาๆ

“ต้องหาเหตุให้หึงขนมผิงไงล่ะยายโง่ แกคิดดูสิ ถ้าเต้กับยายผิงนั่นต้องคุยเรื่องงานกันบ่อยๆ ก็จะต้องมีแชตคุยกันแน่นอน อาจมีแชตส่วนตัวที่คุยเรื่องนอกเหนือจากงานด้วยก็ได้ ใครจะไปรู้”

“นั่นแหละ! เราต้องหาหลักฐานมายืนยันว่ายายนั่นกำลังรุกเต้อยู่ แล้วแกก็จะได้มีเหตุผลให้หึงออกนอกหน้าอย่างสมจริงไงล่ะ”

เห็นเพื่อนทั้งสองมีความมุ่งมั่นกับแผนนี้ คนที่ต้องทำตามก็ได้แต่ถอนหายใจ ด้วยยังรู้สึกไม่มั่นใจนักกับการใช้แผนเก่าที่เคยล้มเหลวมาแล้วอย่างสิ้นเชิง แต่เพื่อต้องหาหลักฐานเธอก็ยอมรับว่านั่นคือทางเดียวจริงๆ เพราะถ้าเจอแชตอะไรแปลกๆ อย่างน้อยเธอก็จะได้หาเรื่องเขาอย่างจริงจัง และแสดงความหึงหวงจนเขาทนไม่ไหวแน่

----------

มิลินทร์คิดเริ่มแผนทันทีหลังจากที่กลับมาถึงบ้าน เธอมองดูสามีที่วาง
กระเป๋าทำงานแล้วตรงไปยังบ่อปลาคาร์ปอย่างใจเย็น พอเห็นว่าเขาไม่ได้สนใจสิ่งอื่นแล้ว หญิงสาวค่อยๆ ทำเป็นเดินเล่นเหมือนไม่ได้สนใจอะไร ก่อนจะชะโงกหน้ามองเขาอีกครั้ง แน่ใจแล้วก็พุ่งตัวไปที่โต๊ะที่วางโทรศัพท์มือถือของเขาทันที

ไหนดูซิ จะมีอะไรซ่อนไว้ไหม

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือเขาขึ้นมาอย่างใจเย็น ในใจพยายามนึกทวนพาสเวิร์ดที่เขาเคยบอกกับเธอไว้ ทว่าสิ่งที่คิดไว้ทั้งหมดกลับต้องชะงัก เมื่อหน้าจอปรากฏข้อความว่า

‘โปรดสแกนใบหน้าเพื่อปลดล็อก...’

“อะไรกัน! เต้เปลี่ยนเป็นสแกนใบหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอก”

มิลินทร์หลุดโพล่งออกมาแล้วก็รีบปิดปากตัวเอง เพราะกลัวว่าสามีจะได้ยิน พอชะโงกไปดูก็เห็นว่าเขายังมีความสุขกับบ่อปลา เธอจึงหันกลับมามองหน้าจออีกครั้ง เกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ เขาถึงได้เปลี่ยนจากใช้พาสเวิร์ดเป็นสแกนใบหน้า

หรือว่า...สามีที่เธอคิดว่าแสนดีนั้น กำลังทำอะไรลับหลังเธออยู่จริงๆ

เวลาล่วงเลยไปจนดึกดื่น...มิลินทร์ก็ไม่อาจปล่อยวางความขุ่นข้อง-หมองใจกับเรื่องเมื่อเย็นได้ ในใจมีแต่คำถามว่าเขามีอะไรปิดบังเธอหรือเปล่า หรือเธอคิดมากไปเองกันแน่ ตอนนี้ไม่ใช่แค่เรื่องหาหลักฐานเพียงอย่างเดียวแล้ว ยิ่งเจอแบบนี้ เธอยิ่งอยากรู้ และต้องหาวิธีปลดล็อกมือถือเขาให้ได้!

ใช่สิ ต้องทำตอนเขาหลับเนี่ยแหละ

คิดได้เช่นนั้นมิลินทร์ก็ลุกขึ้นจากเตียง มองดูนาฬิกาเห็นว่าตีสองกว่าแล้ว แน่นอนว่าเวลานี้เขากำลังหลับสนิท และต่อให้ตื่นขึ้นมาก็แทบจะหลับต่อได้ในทันที นี่แหละเป็นเวลาที่ดี เธอจึงตัดสินใจเดินไปยังห้องนอนของศตวรรษ เคาะประตูเบาๆ

“เต้...เต้ขา...”

ใช้เวลาไม่นาน ประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับใบหน้างัวเงียของสามี

“มีอะไรครับที่รัก”

“แอร์ห้องมี่เสียค่ะ ร้อนมากเลย คืนนี้มี่ขอนอนด้วยได้ไหมคะ” เธอพยายามทำเสียงออดอ้อน ซึ่งเขาก็แทบไม่ได้ใส่ใจด้วยซ้ำ

“ได้สิ” ร่างสูงโปร่งเดินกลับเข้าไปในห้อง พอถึงเตียงเขาก็เลื่อนตัวไปด้านข้าง มิลินทร์รีบแทรกตัวเข้าไปนอนข้างๆ เขาอย่างระมัดระวัง แล้วพยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติมากที่สุด ทั้งที่หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดระแวง หญิงสาวรอแล้วรอเล่าจนกระทั่งเสียงลมหายใจของศตวรรษเริ่มสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าเขาหลับแล้ว

เอาล่ะ ได้เวลาปฏิบัติการ

พอเห็นว่าเขาน่าจะหลับลึก มิลินทร์ก็เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียงอย่างเงียบเชียบที่สุด และเกือบหยุดหายใจเมื่อเขาขยับตัว ตัวเธอนิ่งค้างอยู่นานจนมั่นใจว่าเขาไม่ตื่นมาแน่ จึงค่อยๆ ยกโทรศัพท์ขึ้นมา เล็งไปที่ใบหน้าคมคายที่กำลังหลับพริ้ม เพื่อให้ระบบสแกนใบหน้าทำงาน

แต่แล้ว...ทันทีที่หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น และเล็งไปที่ใบหน้าของศตวรรษ ดวงตาที่ปิดอยู่เมื่อครู่ ก็เบิกโพลง พร้อมกับสบเข้ากับดวงตาของมิลินทร์อย่างจัง!

ซวยแล้ว...

มิลินทร์ตัวแข็งทื่อ ค้างเติ่งอยู่ในท่านั้น โทรศัพท์ในมือสว่างวาบอยู่กลางหน้าผากของผู้เป็นเจ้าของ กับสายตาที่กำลังถามเธออย่างเงียบงันว่ากำลังทำอะไร พอรู้ว่าไม่รอดแน่ หญิงสาวจึงได้แต่หัวเราะแห้งๆ แล้วรีบเลื่อนโทรศัพท์ออกจากหน้าเขา

“แหม...ทำไมตื่นง่ายจังคะ มี่แค่อยากรู้ว่าเต้ยังหายใจอยู่หรือเปล่าเองค่ะ กลัวเต้จะนอนไม่สบาย” คำพูดแถไปเรื่อย กับรอยยิ้มหวานประดับดวงหน้านั้น ไม่ได้ทำให้คนถูกส่องหน้ารู้สึกดีขึ้นเลย

ศตวรรษมองภรรยาด้วยสายตาจับผิด เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา นอกจากคำถามที่มาจากสายตาว่า...

‘เธอจะเอาโทรศัพท์มาส่องหน้าทำไมตอนตีสอง’

จากนั้นศตวรรษก็ยื่นมือมาหยิบโทรศัพท์จากเธออย่างใจเย็น

“ทีหลังก็ปลุกผมสิที่รัก” เขาถอนหายใจแล้วปลดล็อกหน้าจอให้เธออย่างง่ายดาย “ไม่รู้ว่าผมไปตั้งค่าอะไรถึงได้กลายเป็นสแกนหน้า เอ้านี่...จะดูอะไรเหรอ”

มิลินทร์รับโทรศัพท์มือถือมาทั้งหน้าชาไปหมด คิดว่าศตวรรษจะโกรธ ที่ไหนได้กลับปลดล็อกให้ง่ายๆ แบบนี้เลย แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วก็ต้องทำให้จบไป เธอเปิดแอปพลิเคชันตรงไปที่แชตของขนมผิงอย่างรวดเร็ว เลื่อนอ่านข้อความทั้งหมดที่คุยกันตั้งแต่วันก่อนหน้า...

และสิ่งที่เห็นคือ...ไม่มีอะไรเลยนอกจากเรื่องงานล้วนๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องนักศึกษา ปัญหาโครงงาน ตารางนัดหมาย เรื่องประชุมคณะ

บ้าเอ๊ย! ไม่เห็นมีอะไรน่าสงสัยเลยสักนิด

ศตวรรษคุยกับผู้ช่วยสอนแค่เรื่องงานจริงๆ แปลว่าเธอล้มเหลวอีกแล้ว แต่นั่นแหละ ถึงแม้จะไม่เจออะไรก็ตาม มิลินทร์ก็ยังตัดสินใจจะเล่นบทบาทต่อไป ด้วยการมองสามีด้วยสีหน้าบึ้งตึงอีกครั้ง

“เต้คะ! ทำไมถึงมีข้อความเยอะแยะกับผู้หญิงคนนี้ ดูสิ คุยกันเยอะขนาดนี้ มี่ไม่ชอบเลย” เธอพูดพร้อมกับจิ้มๆ ไปที่หน้าจอแสดงประวัติแชต

ถึงจะกำลังง่วง แต่ศตวรรษก็ยังคงดูคนที่กำลังแกล้งทำเป็นหึงหวง ด้วยความขบขันเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะยื่นมือมาคว้าเอวคอดกิ่วของภรรยา และพลิกตัวกดเธอลงบนเตียงโทษฐานที่บังอาจปลุกเขาตอนตีสอง

“ที่รักจะให้ผมพิสูจน์ด้วยอะไรดี ถึงจะทำให้ที่รักเชื่อว่าผมรักคุณคนเดียว...” คนพูดยังคร่อมตัวเธอไว้ แล้วมองด้วยสายตาคมกริบที่มีประกายของความปรารถนาอย่างแรงกล้า

มิลินทร์ได้แต่นอนนิ่ง กับการถูกจับกดลงกับเตียงอย่างกะทันหัน จู่ๆ เขาก็ทำตัวเหมือนภูเขาไฟที่สงบนิ่งมานาน แล้ววันหนึ่งมันก็ระเบิดออกมาเสียอย่างนั้น ซึ่งมันก็พอทำให้หัวใจเธอเต้นรัว ใบหน้าคมคายของเขาอยู่ใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ รู้สึกเหมือนจะใจอ่อนลงไปกับดวงตาวาววับคู่นั้น

ไม่ได้นะมี่ อย่าใจอ่อน นี่คือแผนการของแกนะ!

เสียงนั้นตะโกนเตือนสติอยู่ในใจ แล้วอดคิดไม่ได้ว่า ทีเมื่อก่อนยั่วแทบตาย ทำนอนแห้งเป็นมะเขือเผา ทีงี้กลับมาผงาดง้ำซะงั้น อย่าหวังเลยว่าจะยอม

ว่าแล้วมิลินทร์ก็รวบรวมแรงทั้งหมดที่มี พยายามเบี่ยงตัวหลบ ก่อนจะรีบหมุนตัวออกจากพันธนาการของศตวรรษได้อย่างหวุดหวิด แล้วสุดท้ายเธอก็ลุกขึ้นยืนได้

“มี่...มี่คิดว่าแอร์ห้องมี่น่าจะใช้ได้แล้วละค่ะ ไม่ร้อนแล้ว” ใบหน้าสวยมีแววตื่นตระหนก จากนั้นก็รีบวิ่งออกจากห้องนอนไปทันที ทิ้งให้คนบนเตียงนอนยิ้มอยู่อย่างพึงพอใจ

เกือบไปแล้ว...เกือบจะเสียแผนแล้วยายมี่!

  


อ่านฉบับเต็มในรูปแบบ eBook ได้แล้ววันนี้ (คลิก)

 
ส่วนแบบเล่มหนังสือเตรียมเปิดจองเร็วๆ นี้

 

กลับหน้าหลัก        

Powered by MakeWebEasy.com