ทดลองอ่าน ร้อยแปดวิธีสามีตีจาก : ตอนที่ 14

 

 

ตอนที่ 14

 

 

วันรุ่งขึ้นศตวรรษตื่นมาด้วยอารมณ์เบิกบานใจ เพราะนอกจากจะได้พักร้อนกับภรรยาอย่างเต็มที่แล้ว เรื่องที่เธอยังหึงหวงเขาก็แทบจะขจัดคำถามในใจได้หมด เขาเชื่อว่าที่มิลินทร์มีพฤติกรรมแปลกไปอาจเพราะต้องการเรียกร้องความสนใจ ซึ่งเขาเองก็รู้สึกได้ว่าชีวิตคู่ดูมีชีวิตชีวาขึ้น แม้จะยังแยกห้องนอนกันอยู่ก็ตาม

กิจวัตรประจำวันของชายหนุ่มยังคงเป็นไปอย่างมีระเบียบแบบแผน จากการทำอาหารเช้าในห้องครัว สู่บ่อปลาคาร์ป จากนั้นก็แต่งตัวไปทำงานตามปกติ โดยช่วงหลังมานี้มีเธอไปกับเขาด้วยทุกวัน

แล้ววันนี้การสอนของเขาก็ยังคงดำเนินไม่ต่างจากวันที่ผ่านมา จะมีที่แปลกไปหน่อยก็น่าจะเป็นท่าทางร้อนรนของผู้ช่วยสอนของเขา ขนมผิงกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาตามโถงทางเดิน ในชุดทำงานที่ดูเรียบร้อย ก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

“อาจารย์เต้คะ”

ขนมผิงเอ่ยกับเขาอย่างร้อนรน ซึ่งพอจะเดาได้ว่าทำไม ทว่าศตวรรษยังคงทำหน้าเรียบเฉย แล้วรอฟังสิ่งที่เธอจะพูดออกมาอย่างตั้งใจ

“อาจารย์...ผิงต้องขอโทษด้วยนะคะที่โทร.ไปรบกวนเมื่อคืนนี้” เธอก้มศีรษะเล็กน้อยอย่างรู้สึกผิด เอาจริงๆ น่าจะเป็นเขาต่างหากที่ต้องขอโทษเธอกับสิ่งที่มิลินทร์ทำเมื่อคืน

“ไม่เป็นไรหรอก มีอะไรหรือเปล่าครับ” เขายังคงท่าทางสงบเอาไว้

“คือผิงโทร.ไปเรื่องงานจริงๆ ค่ะอาจารย์” เธอรีบอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พอดีนายศรุต นักศึกษาปีสี่เพิ่งส่งโครงงานกลุ่มมา ซึ่งมันเลยกำหนดส่งมาหลายวันแล้วค่ะ แต่อ้างว่าเพิ่งกลับจากต่างจังหวัดแล้วไฟล์ดันมีปัญหา ทีนี้เพื่อนร่วมกลุ่มอีกสองคนก็โทร.มาสอบถามผิงใหญ่ว่าอาจารย์จะหักคะแนนกลุ่มไหม เพราะพวกเขาทำส่งตรงเวลาค่ะ ผิงพยายามติดต่อนายศรุตแล้ว แต่ติดต่อไม่ได้ ผิงเลยไม่แน่ใจว่าจะแก้ปัญหานี้ยังไงดีค่ะ”

ศตวรรษพยักหน้าเข้าใจและเข้าสู่โหมดวิเคราะห์ปัญหาอย่างจริงจัง

“อืม...เข้าใจครับ เรื่องนี้คงต้องคุยกันให้ละเอียดกว่านี้” ศตวรรษมองนาฬิกาข้อมือที่บ่งบอกว่าใกล้เวลาสอนแล้ว “ตอนนี้ผมมีสอนอีกคลาส แต่เดี๋ยวกลางวันผมจะลงไปที่ร้านกาแฟของภรรยา”

“ร้านกาแฟที่เพิ่งเปิดใหม่ใช่ไหมคะอาจารย์”

“ใช่ครับ ถ้าอย่างนั้น...ประมาณเที่ยงครึ่ง คุณตามผมลงไปที่นั่นเลยนะ เราจะได้คุยกันเรื่องโครงงานของนายศรุต และจัดการปัญหาให้เรียบร้อย” เขานัดหมายผู้ช่วยสอนของตัวเองเสร็จสรรพ ทุกอย่างถูกขีดไว้ด้วยเรื่องงานอย่างชัดเจน

“ได้เลยค่ะอาจารย์ ผิงจะรีบตามลงไปนะคะ”

สีหน้าของหญิงสาวดูดีขึ้นกว่าทีแรก แววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลเมื่อครู่เริ่มมีประกายสดใสขึ้นมา ขนมผิงยิ้มกว้างด้วยกระตือรือร้นเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องเมื่อคืน ส่วนศตวรรษเองพอไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับเธอแล้ว เขาก็หันหลังแล้วเดินนำไปยังห้องเรียนเพื่อไปสอนคลาสถัดไป

หารู้ไม่ว่าตอนนี้ขนมผิงกำลังมองตามแผ่นหลังกว้าง ด้วยแววตาที่ไม่ได้มีเพียงความเคารพในฐานะอาจารย์ผู้สอนเท่านั้น แต่กลับแฝงไปด้วยสายตาแห่งความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอ่อนวัย ก่อนที่เธอจะเดินตามไป

----------

ในช่วงเวลาที่ใกล้พักเที่ยง ร้านกาแฟของมิลินทร์ก็คึกคักขึ้นมาเป็นปกติ ตอนนี้เธอกำลังวุ่นอยู่กับการช่วยพนักงานในร้าน รวมถึงพนักงานใหม่ที่เพิ่งจ้างมา เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับช่วงเที่ยงที่จะมีคนแน่นร้านที่สุด

ไม่นานนักประตูก็เปิดออก พร้อมเสียงต้อนรับจากพนักงานใหม่ ขนมผิงนั่นเองที่เดินเข้ามา เธอสอดส่ายสายตามองหาศตวรรษ แต่ไม่เห็นเขา แล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ กำลังสั่งงานพนักงานอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางเป็นเจ้าของร้าน ขนมผิงเดาว่าน่าจะเป็นภรรยาของศตวรรษ เธอจึงเดินตรงเข้าไปหาด้วยท่าทีสุภาพ

“สวัสดีค่ะ เอ่อ...คุณมี่ใช่ไหมคะ ขนมผิงค่ะ ผู้ช่วยสอนอาจารย์เต้” เธอเอ่ยแนะนำตัวเองเสร็จสรรพ ดีว่าพอรู้ชื่อภรรยาของศตวรรษจากอาจารย์ท่านอื่น “ต้องขอโทษคุณมี่ด้วยนะคะเรื่องเมื่อคืน ที่โทร.ไปรบกวนอาจารย์เต้ตอนดึกๆ พอดีมีเรื่องงานด่วนจริงๆ ค่ะ”

มิลินทร์หันมามองด้วยความมึนงงหน่อยๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้ อ้อ...นี่คงเป็นคนที่โทร.มาเมื่อคืนสินะ ดวงตาคมสวยมองสำรวจคนที่ชื่อขนมผิงตั้งแต่หัวจดเท้าอย่างพินิจพิจารณา ขนมผิงดูเรียบร้อย น่ารัก และดูใสซื่อเกินกว่าที่คิด แต่ทำไมเธอกลับรู้สึกถึงความไม่น่าไว้วางใจกันนะ

“อ๋อ ไม่เป็นไรหรอกค่ะน้องขนมผิง ไม่ได้รบกวนอะไรเลย” รอยยิ้มจางๆ ที่ดูเหมือนจะจริงใจส่งให้คนตรงหน้า ดูจากหน้าตาขนมผิงคนนี้คงอายุไม่เกินยี่สิบห้า เทียบกับเธอที่ใกล้สามสิบเข้าไปทุกที ไม่น่าเชื่อเลยว่าความอ่อนเยาว์จะต่างกันเช่นนี้

ขณะเดียวกันขนมผิงก็ได้แต่มองภรรยาของอาจารย์ศตวรรษอย่างงุนงง เพราะนอกจากจะสวยแถมยิ้มหวานอย่างคนใจดีแล้ว ไม่มีตรงไหนเลยที่บ่งบอกว่าเป็นคนเดียวกับที่ทำเสียงน่ากลัวใส่เธอเมื่อคืน

ทันใดนั้นเอง ประตูร้านก็เปิดออกอีกครั้ง เป็นร่างของศตวรรษที่เดินเข้ามาในร้าน พร้อมกับกวาดสายตามองหามิลินทร์ก่อนเป็นอันดับแรก พอมิลินทร์เห็นสามีปุ๊บ เธอก็รีบพุ่งเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสอดแขนเข้าไปคล้องแขนเขาแน่น พร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานหยดย้อยเหมือนกับเสียง

“เต้ขาาา! มาแล้วเหรอ คิดถึงจังเลย” เธอซบหน้าลงบนแขนของเขาเบาๆ อย่างจงใจ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแบบขำๆ ก็นะ...ไหนๆ เมื่อคืนก็ทำท่าหึงหวงไปแล้ว วันนี้ก็ขอแสดงต่อหน่อยแล้วกัน

ขนมผิงที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่หน้าเคาน์เตอร์ ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ทว่าดวงตาของเธอกลับฉายแววสลดลงเล็กน้อย ซึ่งไม่มีใครสังเกตเห็น

ศตวรรษที่เพิ่งมาถึงเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าภรรยากำลังยืนอยู่กับผู้ช่วยสอนของเขาอยู่ก่อนแล้ว เขาคลี่ยิ้มบางๆ ให้มิลินทร์ แต่กระนั้นก็ไม่ลืมที่จะทำหน้าที่สามีที่ดี

“อ้าว อยู่ด้วยกันพอดี ที่รักครับ...รู้จักน้องเขาหรือยัง” เขาพูดพลางแตะมือลงบนหลังมือของภรรยาที่เกาะแขนเขาอยู่ “นี่ขนมผิง ผู้ช่วยสอนของผมเอง ที่เคยเล่าให้ฟังว่ามาช่วยงานวิจัยบ่อยๆ ไง”

มิลินทร์แสร้งเลิกคิ้วเหมือนเพิ่งนึกออก ทั้งที่ความจริงเธอแทบไม่เคยจำเรื่องงานของเขาด้วยซ้ำ อย่างที่รู้ว่างานวิชาการถูกกับเธอเสียที่ไหน

“อ๋อ ค่ะ น้องเขาเพิ่งมาแนะนำตัวกับมี่เมื่อกี้เอง”

“ขนมผิงครับ นี่คุณมิลินทร์ ภรรยาผม” ศตวรรษหันไปแนะนำภรรยาอย่างเป็นทางการ ด้วยสีหน้าท่าทางที่ให้เกียรติเธออย่างเต็มที่

ขนมผิงรีบยกมือไหว้ด้วยท่าทางเกร็งๆ “สะ...สวัสดีค่ะคุณมิลินทร์”

“สวัสดีจ้ะ เรียกมี่เหมือนเดิมก็ได้ เต้ก็...แนะนำมี่ซะเป็นทางการเชียว” มิลินทร์ยิ้มหวาน แต่แววตากลับพอใจเล็กๆ ที่ได้เห็นอาการทำตัวไม่ถูกของอีกฝ่าย

เมื่อแนะนำให้รู้จักกันเรียบร้อยแล้ว ศตวรรษจึงหันไปหาผู้ช่วยของตัวเองอีกครั้ง

“แล้วนี่คุณมาถึงนานแล้วเหรอ” ศตวรรษถาม ทั้งที่ยังถูกกอดแขนแน่นเหมือนถูกปลิงเกาะ

“เมื่อกี้เองค่ะอาจารย์ พอดีผิงอยากขอโทษคุณมี่ด้วยที่โทร.ไปรบกวนเมื่อคืน เลยมาก่อนเวลานิดหน่อย”

“อ๋อ ครับ งั้นไปหาที่นั่งคุยกันดีกว่า”

ศตวรรษค่อยๆ แกะแขนภรรยาออกอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินนำขนมผิงไปยังโต๊ะมุมหนึ่งของร้าน มิลินทร์มองตามสามีกับขนมผิงด้วยความหงุดหงิด แผนโชว์ความผัวเมียของเธอดูเหมือนจะทำให้ขนมผิงสลดลงไปบ้าง แต่ศตวรรษกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

ในสถานการณ์แบบนี้ เขาควรจะดุเธอบ้างสิว่าให้วางตัวให้เหมาะสมหรืออะไรก็ว่าไป...

เอาเถอะ เธอไม่ได้หวังอะไรจากการกระทำเมื่อครู่อยู่แล้ว แต่อยากรู้แค่นั้นแหละว่ามาคุยเรื่องอะไรกัน คิดแล้วมิลินทร์ก็เดินหาที่นั่งที่อยู่ใกล้ๆ กับที่นั่งของคนทั้งสองให้มากที่สุด จากนั้นก็เริ่มปฏิบัติการสายลับแบบเงียบๆ เธอทำท่าแอบอยู่หลังโซฟาตัวใหญ่ ก่อนจะทำทีเป็นนั่งเล่นแท็บเล็ตแล้วยกมาบังหน้า สายตานั้นชะเง้อชะแง้พยายามจับใจความบทสนทนาของศตวรรษกับขนมผิงให้ได้ทุกถ้อยคำ แต่ก็ได้ยินเพียงเสียงที่แว่วๆ มาเท่านั้น

“...ปัญหาโครงงานของนายศรุตใช่ไหมครับ”

“ใช่ค่ะ คือนายศรุตส่งงานช้ามาก อ้างว่าไฟล์มีปัญหา เพื่อนร่วมกลุ่มก็ไม่ยอมค่ะ เพราะเขาทำส่งตรงเวลา ผิงไม่แน่ใจว่าอาจารย์จะพิจารณาหักคะแนนกลุ่มไหม หรือควรให้โอกาสนายศรุตส่งแก้ตัวอีกครั้งโดยไม่กระทบกับคะแนนของเพื่อนๆ ดีคะ”

“ถ้าอย่างนั้น...เราต้องตรวจสอบไฟล์ที่นายศรุตส่งมาอีกครั้งครับว่ามีปัญหาจริงไหม ถ้าจริง เราอาจจะต้องให้โอกาสเขาแก้ไขเฉพาะจุดที่ผิดพลาด โดยต้องมีการหักคะแนนส่วนตัวของนายศรุตตามสัดส่วนความล่าช้า แต่ต้องไม่กระทบกับคะแนนของคนอื่นในกลุ่มที่ส่งตรงเวลา”

คนแอบฟังขมวดคิ้วเล็กๆ ทำไมเรื่องงานบ้านทำเป็นใจดีช่วยทุกอย่าง พอเรื่องงานกลับจริงจังจนน่ากลัว เธอมองศตวรรษที่กำลังพูดอธิบายอย่างมีเหตุผล แล้วก็เห็นว่าดวงตาของขนมผิงจับจ้องสามีของเธออย่างตั้งใจ ราวกับทุกคำพูดของเขาคือเสียงจากสวรรค์

“อาจารย์เต้ตัดสินใจได้ดีเลยค่ะ ผิงจะไปแจ้งเพื่อนร่วมกลุ่มให้ทราบแล้วก็ดูแลเรื่องนี้ให้เรียบร้อยค่ะ”

ไม่รู้ทำไมกัน ถึงทำให้มิลินทร์หงุดหงิดกับความชื่นชมในน้ำเสียงของขนมผิง เธอพยายามจะชะเง้อหน้าออกไปให้มากกว่าเดิม เพื่อดูว่าสองคนนั้นกำลังมองอะไรกันอยู่ แต่ดันพลาดทำแท็บเล็ตชนกับแก้วกาแฟตรงหน้าที่พนักงานหวังดีมาเสิร์ฟให้โดยที่เธอไม่รู้

แก้วกาแฟที่วางอยู่บนโต๊ะล้มลง ทำให้กาแฟดำร้อนๆ หกใส่ก่อนจะไหลลงพื้น และแตกดังเพล้ง! จนพนักงานและลูกค้าที่อยู่ใกล้ๆ หันมามองด้วยความตกใจ

“คุณมี่! เป็นอะไรไหมคะ!” พนักงานใหม่รีบวิ่งเข้ามาพร้อมผ้าเช็ดโต๊ะ

แน่นอนว่ากาแฟมันร้อน และตอนนี้มันเลอะชุดเธอไปหมด มิลินทร์ได้แต่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เธอรีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับปัดกาแฟออกจากเสื้ออย่างลนลาน

“ปะ...เปล่านะ ฉันไม่ได้แอบดูใคร”

ให้ตายเถอะ นี่เป็นคำพูดที่งี่เง่าที่สุดเลยก็ว่าได้ เสียงของเธอดังลั่นไปทั่วร้าน บรรยากาศที่เคยจอแจกลับเงียบกริบ ทุกสายตาในร้านหันมามองเป็นตาเดียว รวมถึงศตวรรษและขนมผิงที่หยุดคุยงานกลางคัน โดยที่สายตาคมของเขามองภรรยาอย่างงงๆ ระคนเป็นห่วง แล้วก็รีบลุกขึ้นมาดูเธออย่างรวดเร็ว

“ที่รัก เป็นอะไรหรือเปล่า ไปโรงพยาบาลไหม”

เรียกที่รักกลางร้านเลยเหรอ...

มิลินทร์ยิ่งเขินหนักเมื่อถูกเรียกกลางร้าน เธอรีบเดินไปหลังเคาน์เตอร์เพื่อหลบสายตาผู้คน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายสุดขีด แผนที่หวังจะสร้างความหงุดหงิดให้กับสามี กลับกลายเป็นความโป๊ะแตกของตัวเองในสายตาคนทั้งร้านไปแล้ว

 

 



ปุกาศๆ eBook มาแล้วจ้า สนพ.จัดโปรฯ ลดแรง! ในแรกวางขาย
ราคาเพียง 199 บาทเท่านั้น (จากปก 345 บาท)

ไปโหลดกันด่วนๆ ถึง 8 พฤศจิกายนนี้เท่านั้น พลาดแล้ว ไม่มีราคานี้แล้วน้าาา
 

อ่านเล่มเต็ม (จิ้มตรงนี้)

 

กลับหน้าหลัก        

Powered by MakeWebEasy.com